Seung-min Park

Er is een nieuwe ziektedetectietechnologie in het laboratorium van Sanjiv “Sam” Gambhir van Standford. Het is een slim toilet. Dit toilet is uitgerust met technologie die verschillende ziektemarkers in ontlasting en urine kan detecteren, waaronder die van sommige kankers, zoals colorectale of urologische kankers. Op 6 april verschijnt in Nature Biomedical Engineering een paper waarin het onderzoek wordt beschreven.

Het apparaat kan met name aantrekkelijk zijn voor personen die genetisch vatbaar zijn voor bepaalde aandoeningen, zoals het prikkelbare darm syndroom, prostaatkanker of nierfalen, en die hun gezondheid op peil willen houden.

“Ons concept gaat meer dan 15 jaar terug”, zegt Gambhir, professor. ‘Toen ik het destijds ter sprake bracht, lachten mensen een beetje, omdat het een interessant idee leek, maar ook een beetje grappig.’ Nu een pilotstudie met 21 deelnemers is voltooid, hebben Gambhir en zijn team hun visie op een slim toilet werkelijkheid gemaakt.

Het toilet van Gambhir is een gewoon toilet dat is uitgerust met gadgets in de kom. Het gaat om een reeks verschillende technologieën, gebruiken bewegingsdetectie om een combinatie van tests in te zetten die de gezondheid van eventuele afzettingen beoordelen. Urinemonsters ondergaan fysische en moleculaire analyse. Ontlasting beoordeling is gebaseerd op fysieke kenmerken.

Het toilet verzendt automatisch gegevens die zijn geëxtraheerd uit elk monster naar een online opslagsysteem. In de toekomst, zei Gambhir, zou het systeem kunnen worden geïntegreerd in het archiveringssysteem van elke zorgverlener voor snelle en gemakkelijke stoelgang (toegang).

Gambhir is de senior auteur. Seung-min Park, PhD, senior onderzoeker; David Won, MD, PhD, voormalig gastonderzoeker in het Molecular Imaging Program op Stanford; en postdoctoraal onderzoeker Brian Lee, PhD, delen het hoofdauteurschap.

Naast fysieke stroomanalyse, gebruikt het toilet ook uranalysestrips of ‘peilstoktests’ om bepaalde moleculaire kenmerken te meten. Aantal witte bloedcellen, consistente bloedverontreiniging, bepaalde niveaus van eiwitten en meer kunnen wijzen op een spectrum van ziekten, van infectie tot blaaskanker tot nierfalen. In de huidige ontwikkelingsfase, zei Gambhir, kan het toilet 10 verschillende biomarkers meten.

Het is echter nog vroeg, met in totaal 21 deelnemers die het toilet in de loop van enkele maanden hebben getest. Om een breder beeld te krijgen van de “gebruikersacceptatie”, heeft het team 300 potentiële smart-toiletgebruikers ondervraagd. Ongeveer 37% zei dat ze “enigszins op hun gemak” waren met het idee, en 15% zei dat ze “zeer comfortabel” waren met het idee om het allemaal uit te voeren in naam van precisie gezondheid.

Een van de belangrijkste aspecten van het slimme toilet is misschien wel een van de meest verrassende – en misschien zelfs zenuwslopende: het heeft een ingebouwd identificatiesysteem. “Het gaat erom om nauwkeurige, geïndividualiseerde gezondheidsfeedback te geven, dus we moesten ervoor zorgen dat het toilet onderscheid kon maken tussen gebruikers,” zei Gambhir. ‘Om dit te doen, hebben we een spoelhendel gemaakt die vingerafdrukken leest.’ Het team realiseerde zich echter dat vingerafdrukken niet helemaal waterdicht zijn. Wat als één persoon het toilet gebruikt, maar iemand anders het doorspoelt? Of wat als het toilet van de automatische spoelsoort is?

Anusscan
Ze voegden een kleine scanner toe die een nogal camera-verlegen lichaamsdeel afbeeldt. Je zou het een soort omgekeerde gezichtsherkenning kunnen noemen. Met andere woorden, om de voordelen van het slimme toilet volledig te benutten, moeten gebruikers het ok vinden dat een camera hun anus scant. ‘We weten dat het raar lijkt, maar het blijkt dat je anale afdruk uniek is’, zei Gambhir. De scans – zowel vinger als niet-vinger – worden puur gebruikt als herkenningssysteem om gebruikers aan hun specifieke gegevens te koppelen. Niemand, jij en je arts zullen de scans niet zien.’

‘Dit toilet is geenszins een vervanging voor een arts of zelfs een diagnose’, zei Gambhir. In feite zal het toilet in veel gevallen nooit gegevens aan de individuele gebruiker rapporteren. Mocht er in het ideale geval iets twijfelachtigs ontstaan – zoals bloed in de urine – dan zou een app met privacybescherming een waarschuwing sturen naar het zorgteam van de gebruiker, zodat professionals de volgende stappen voor een juiste diagnose kunnen bepalen.

Bron: http://med.stanford.edu/school.html/ Nature Biomedical Engineering afbeelding: Seung-min Park

Doneer
Als je dit artikel waardeert en dat wilt laten blijken met een kleine bijdrage, doneer dan via onderstaande Paypal-button:

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked with *.

Share via
Copy link
Powered by Social Snap